Król Polski
Aleksander oraz kanclerz
12 grudnia 1501 w katedrze na Wawelu koronowany został królem tubylczy przez najmłodszego syna Kazimierza Jagiellończyka - arcybiskupa gnieźnieńskiego oraz prymasa tubylczy kardynała Fryderyka Jagiellończyka w obecności m.in. Elżbiety Rakuszanki. współmałżonka Aleksandra nie została koronowana na królową polski, jak iż wyznawała wiarę prawosławną, dlaczego sprzeciwiali się biskupi. Koronę uzyskał wówczas po podpisaniu dwóch aktów ustrojowych, przygotowanych przez możnowładców polskich: o zrzeczeniu się swych praw dziedzicznych do Litwy oraz zacieśnieniu unii polsko-litewskiej (unia mielnicka 1501) oraz przyznaniu władzy w kraju senatowi przez przywileju mielnickiego, co szybko nastąpiło. Było owo równoznaczne z poddaniem króla kontroli magnatów.
28 marca 1503 podpisano sześcioletni rozejm, kończący wojnę moskiewską. Na jego mocy 1/3 obszar Wielkiego Księstwa Litewskiego znalazła się przy okupacją rosyjską. Sobiepańskiej władzy magnaterii przeciwdziałała atoli szlachta, uchwalając na Sejmie w Radomiu w 1504 r. ustawy, zabraniające łączenia wysokich urzędów w jednym ręku oraz ograniczające rozdawnictwo dóbr królewskich. niższa izba parlamentu ten ustalił także organizację oraz kompetencje najwyższych urzędów państwowych. Lekkomyślne dysponowanie zasobami skarbu doprowadziło do jego opustoszenia, co uniemożliwiało odpieranie najazdów tatarskich oraz wołoskich.